 |  |  |  |  |  |  | | |
| |
|
|
| zrick
zu de anere Sprich |
|
|
|
Ode an den Hunsrücker |
|
|
|
Karsch unn
schroff: Dat is de Hunsrick, so seht ma. Vor alle Dinge dann, wenn „ma“ nidd vun
do is, sunerschd vun anerschdwo – vun Kulenz, Kelle, Mänz orer so. Do wo so
rischdisch wat los is, dat Läwe abgeht. Do wo ma weltmännisch un weltuffe is.
Vun do ous guckt ma uff de Hunsrick un denkt: Do issed Enn vun de Schäib. Do is
die Provinz, do sinn die Klutzkäpp de Häm. Do gidds nore Grumbeere unn Mensche
die so ähnlisch oussiehn. Do läbd er, de Hunsricker: arem an Woorde un Grammadik.
Unn dann, dann
verschleht id so äne – noh Diggeschidd, Wopperd, Gälwäiler or Gammelse. Unn wat
siehrer? Safdisches Grien in alle Variande: dannegrien, moosgrien, grasgrien.
Unn er sieht it Fachwerik – Arwidd vun de Hänn -, de Trutz gähn Wind unn Schnee.
Awer jetzt is Friehjohr. Do odemt ma dorisch: de frisch Wind unn de Schiefer
ousem Borem. Unn wat schmackter ? Schwenkbrohre unn gefillte Klees, die de Bouch
so wuhlisch säddische unn de Hunsricker inverläibe. Unn wat herder ? Safdisches,
lebendisches kraftvulles präschnades Ur-Däitsch. Unn wähn lerd er känne ? De
Hunsricker. Zrickhallend, awer stets fräindlisch unn hilfsberäd. Frehlisch, awer
nidd schungelnd. Tullerand, awer nidd ahnbiehrernd. Humorvull, awer nidd
rhäinisch. Markande Mensche mit Karakter unn klore Woorde.
Wo will ma do noch
hien ? |
|
|
|
Karg und schroff: Das ist der Hunsrück, so sagt man.
Vor allen Dingen dann, wenn "man" nicht von da ist, sondern von anderswo
- von Koblenz, Köln, Mainz oder so. Da, wo so richtig
was los ist, das Leben pulsiert. Da, wo "man" weltmännisch und weltoffen ist.
Von da aus schaut man auf den Hunsrück und denkt: Da ist das Ende der Scheibe.
Da ist die Provinz, die Engstirnigkeit zu Hause. Da gibt`s nur Kartoffeln und
Menschen, die so ähnlich aussehen. Da lebt er, der Hunsrücker: arm an Worten und
Grammatik. Und dann, dann verschlägt es so
einen - nach Dickenschied, Woppenroth, Gehlweiler oder
Gammelshausen. Und was sieht er? Saftiges Grün in allen Varianten: tannengrün,
moosgrün, lindgrün, grasgrün. Und er sieht das Fachwerk -
der Hände Arbeit -, den Trotz gegen den Wind und den
Schnee. Aber jetzt ist Frühling. Da atmet man durch: den frischen Wind und den
Schiefer der Erde. Und was schmeckt er? Schwenkbraten und "gefillte Klös", die
den Bauch so wohlig sättigen und den Hunsrück einverleiben. Und was hört er?
Saftiges, lebendiges, kraftvolles, prägnantes Ur-Deutsch.
Und wen lernt er kennen? Den Hunsrücker. Zurückhaltend, aber stets freundlich
und hilfsbereit. Fröhlich, aber nicht schunkelnd. Tolerant, aber nicht
anbiedernd. Humorvoll, aber nicht rheinisch. Markante Menschen mit Charakter und
klaren Worten.
Wo will "man" da noch hin? |
|
|
|
Andrea Djifroudi über regionale Eigenarten.
Rhein-Hunsrück-Zeitung vom 20.04.2009, Seite 9. |
|
|
|
zrick an de Anfang
|
|  |  | | |  |  |  | | |  |
|