|
Kunze-Kaddsche hadd, voll Stolz
unn for in scheene Baddse Geld,
in Ousziehdisch, vunn Eischeholz,
bäim alde Schräiner-Jaab beställd.
In nouher Disch, midd alle
Raffinässe,
groß, stabil, fast wie in Backesbäid.
Endlisch kunnde all middnanner ässe,
Ald unn Jung, so stigger fuffzäh
Läid.
Das Dumme an de Sach war noore,
daß de Peere doovunn näischd gewußt,
dähm is de Kamm geschwoll vor Zoore
unn sehd zum Kattsche, es wär
bestußt,
unn aach, es wär nidd räschd
geschäid,
wäil’s hädd gemach so dumme Sache,
in Ousziehdisch, so saan die
Doorefläid,
soll de Schräiner-Jaab for’sch
mache,
das is doch de greeßde Bleedsinn,
wovor
brouche mer in
Ouszieh-Disch
im Hous,
meer duun schunn iewer veerzisch
Joor,
uhs jede Oowed uff de Bäddkand ous. |
