|
In jedem Dooref hodd gestann
in Bangg,
ous dicke Boord, paar Iele
langg
unn guud zwoo Millischkanne
brääd;
versoud hodd mer sisch manch
Klähd.
Aach Buhe honn bäi Straisch unn Jux
verriß ehr allerbäsd
Manschestderbux.
Die Bank hadd Läscher, Riß
unn Schliewer,
mer is midd de Schuh, aach
bääwes driewer.
Ei, wänn die Bank hädd
vaziele känne,
in gannse Oowed kinnd doo
nidd änne.
In
Herrgottsfrieh ging das schunn aan,
die
Millischkanne mer fodd mußt draan.
Doohien kame aach die
Nooberschläid,
mer hodd sisch loohie gebood
die Zäid.
Hadd die Ahwed ääne noch nidd
gehäddsd,
dann hodd mer noch in Stieb
geschwäddsd.
Is zerigg de Millischwaan
dann kumm,
hodd die
Maa-Millisch mer middgenumm,
hodd’s gehääß: Huul die Millischkann herbäi,
meer
brouche die schähl Millisch foor uhs Säi.
Samsdachs mußt mer draan
gemahne,
baßt uff, houd gidd’s Kähs
unn Sahne,
die kann nidd stehn loo in
ganz Stunn,
de Budder duhd verlaafe in de
Sunn.
Das scheensde awer, das muß
äisch saan,
das hodd aangefang eerschd
Ooweds aan,
doo sinn dann hien kumm junge
Läid,
die honn vazield, honn ewisch-lang gemaid,
geschwäddsd, wie’s midd de Aawed stehd,
geguggd hodd mer vastuhle noo
de Määd...
Wänn’s schunn war moo
stischedunggel,
an de Millischbangg war noch
Gemunggel.
Macht ändlisch ouch moo in
die Bädder,
hodd ääjerlisch geruf de
Basde-Vädder,
gäbbd uff de Millischbangg
awäile Ruh,
susd griehe meer im Bädd kää
Auhe zu!
So war das mit de
Millischbank im Eck,
die hodd gediend so manchem
Zweck...
houd-se-daachs, die
Doorefstrooß is leer,
die Junge honn in de Disko ehr Quaddeer. |