|
Mit dem Weerdsche ÄBBES, doo kam-mer äbbes mache,
wer näischd drous mache kann, däh kann aach
driewer lache.
An jedem Daach im ganse Joor kinnd äbbes ääm
passeere,
mer kinnd äbbes
gewinne, mer kinnd awer aach äbbes valleere.
Sunndass, doo kimmd meerschdens äbbes Guures uff
de Disch,
Moondass weerd gäß, wänn vunn sunndass noch is
äbbes iewerisch.
Dinnsdass, doo muß die Housfraa sich wiere äbbes
infalle losse,
Mittwuss is äbbes Sunnerbares, doo
mischd de Jaab säi Bosse.
Dunnerschdass kääfd mer äbbes in
Siemere uff’m Wuchemaad,
äbbes Anneres, as wie Fleischpläddsjer vunn
louder Schwaard.
Fräidass is bäi guure Christeläid äbbes
vunn Mähl uff’m Disch,
mannischmoo gidds Millischsubb, mannischmoo
gebackene Fisch.
Samsdass duhd Supp mit äbbes Grienem
drinn dann fraije,
wäil mer am
nächsde Daach im Bett kann äbbes länger läije,
Sunndass-moorjeds, doo duhd ous de Biewel lähse
uhs de Parre,
prierischd Lieb
unn Friehere, wenn Läid mitnanner äbbes harre.
Die alde Läid, die mähschde gunne sich noch
äbbes Scheenes,
wolle äbbes Guures ässe unn dringge, wolle
fäijere dis oore jeenes,
wenn’s ofd so äbbes ähnliches wie paar waame
Gedangge sinn,
awer das is joo
äbbes, woo mer nidd wääß, wo das fehrd hien.
So is das mit dem Weerdsche äbbes schunn säid
langer Zäid,
das Woord äbbes, das hodd’s in sich bäi junge
unn bäi alde Läid.
Unn awäile speer äisch äbbes, es lääfd meer de
Gedanggeschwääß,
am Änn, doo is-is äbbes, was de Bäbbes, was die
Gääs nidd wääß!!! |
